FATMA NUR ÖĞRETMEN'İ KİM ÖLDÜRDÜ?

 

FATMA NUR ÖĞRETMEN'İ KİM ÖLDÜRDÜ?

Geçtiğimiz günlerde bir lisede Fatma Nur öğretmen, okulun bir öğrencisi tarafından bıçaklanarak öldürülerek aramızdan koparıldı. Olayın ardından yaşanan gelişmelere ve sosyal medya paylaşımlarına bakıldığında; genellikle okullardaki güvenlik önlemlerinin yetersizliği ve daha sıkı tedbirler alınması gerektiği üzerinde duruldu. Ancak bence konu o kadar basit değil.

Üstelik okullarda çok sayıda güvenlik görevlisi, hatta polis görevlendirmek bile emin olun bu sorunu çözmeye yetmeyecektir. Çünkü okullardaki şiddet konusu sadece polisiye önlemlerle çözülemez. Eğer çözüm tüm okullara karakol kurmaktan geçiyorsa – ki bu mümkün değildir – orası okul olmaktan çoktan çıkmış demektir. Böyle bir ortamda yaşananlara "eğitim-öğretim" denilebilir mi? Bu durum üzerinde çokça düşünmeliyiz.

Peki, bu ortamda herkese bir soru: Bu şiddet sadece öğretmenlere mi uygulanıyor? Kesinlikle değil. Şiddet uygulanan meslek grupları arasında; toplumun kurallara uymasını sağlamakla görevli emniyet mensuplarımız olduğu gibi, hizmet etmeye çalışan, insanları tedavi etmekle yükümlü doktor ve hemşirelerimiz de bu tür davranışlardan paylarını almaktadır. Elbette şiddet sadece bu mesleklerle sınırlı kalmayıp toplumun geneline yayılmış durumda. Trafikte veya herhangi bir anlaşmazlıkta insanların sıklıkla şiddete başvurduğunu görünce, sadece suç işleyeni yakalayıp cezalandırmaktan ziyade "bataklığı kurutmak" daha doğru olmaz mı?

Elbette doğru olur. Ancak konuya açıklık getirmek adına işe bir soruyla başlayalım: Sizce bugün tüm halkı birleştirecek bir ideoloji, onları aynı duyguda buluşturacak bir düşünce sistemi var mı? Ne yazık ki yok. Peki, eğitimle öğrencilerde ortak bir duygu ve düşünce geliştirmek gibi bir gayret var mı? İnanın o da yok.

Aslında bu durum bir tesadüf değil, yasal düzenlemelerle örülen bir süreçtir. Bakın, daha önceki MEB Teşkilat Yasası'nda Milli Eğitim Bakanlığı'nın görevi; "Atatürk İnkılap ve İlkelerine ve Anayasada ifadesini bulan Atatürk Milliyetçiliği ‘ne bağlı, Türk milletinin milli, ahlaki, manevi, tarihi ve kültürel değerlerini benimseyen... Türkiye Cumhuriyeti'ne karşı görev ve sorumluluklarını bilen vatandaş yetiştirmek..." şeklinde tanımlanırken, 2011'de yapılan değişiklikle "...küresel düzeyde rekabet gücüne sahip ekonomik sistemin gerektirdiği bilgi ve becerilerle donatarak geleceğe hazırlayan eğitim ve öğretim programlarını tasarlamak..." haline getiriliverdi. Çünkü ülke pazarını ulusal olmaktan çıkarıp küresel sermayeye açık hale getirince, eğitimin bundan payını almaması düşünülemezdi. Ne istiyordu küresel sermaye? Vatansız, milletsiz, kimliksiz, kişiliksiz bir nesil! Çünkü sömürünün sonsuza kadar sürebilmesi için gelecekteki nesillerin de buna uygun yetiştirilmesi gerekiyordu.

Bununla da kalınmadı; 2017 yılında MEB Sosyal Etkinlikler Yönetmeliği değiştirilerek, sosyal etkinliklerin amacını "Öğrencilerin Atatürk İlke ve İnkılâplarına bağlı yurttaşlar olarak yetişmelerine katkıda bulunmak" şeklinde tanımlayan 5. madde de yönetmelikten çıkarılıverdi. Anlayacağınız artık eğitimde Atatürk, Devrimleri ve Anayasa'nın başlangıç ilkeleri değil; küresel sermayenin istediği ulus bilincinden yoksun, sadece onlara hizmet edecek bir yapı kurgulanıyordu.

Hani zaman zaman film ve dizilerde de "Eğitim şart!" veya "Her şeyin başı eğitim" gibi sözler edilir ya; işte bu haliyle o sözler doğru değil. Eğer bir ülke ulusal ekonomisine sahip çıkar; sanayisini, tarımını geliştirir ve ekonomik-siyasi bağımsızlığı temel alırsa işte o zaman, emperyalizme fırsat vermemek ve parçalanmamak adına tüm halkı "ulus bilincinde" birleştirecek ulusal bir eğitim verilir ki gelecek kuşaklar ülkenin bağımsızlığına sahip çıksın.

Ama bir ülke ki ekonomisini ulusal olmaktan çıkarıp hemen hemen her şeyi alınıp satılabilir bir "meta" haline getirir, ülkenin tüm varlıklarını ve topraklarını küresel sermayeye "babalar gibi" satar, emin olun eğitim sistemi de ister istemez buna göre yapılandırılacaktır. Yani eğitim, toplumda güçlü bir ulus bilinci veya bağımsızlık duygusu oluşturmak yerine; küresel sermayeyi rahatsız etmeyecek, "çok kültürlü ve çok kimlikli" bir yapıya dönüştürülecektir. İşin "özü" budur.

İşte bu yüzden bugün devlet okullarında dini eğitim verilerek ulus bilinci yok edilmekte, öğrencilerin sorgulama yetenekleri köreltilirken; neredeyse her ülkeye, her tarikata, her sermayeye eğitim izni verilerek emperyalizmin istediği o çok kimlikli, çok kültürlü yapının altyapısı da hazırlanmaktadır. Tabii iş sadece bununla da bitmemekte; daha önce güçlü ulusal devletin öğrenci üzerinde sözü geçen "yetkili öğretmeni", hasta üzerinde sözü geçen "doktoru", hak ihlalinde müdahale eden "polisi" olan o saygın görevler de neoliberal küreselci sistemden payını alarak değişime uğramaktadır. Eğitim ve sağlığın tamamen ticaret haline getirilmesi nedeniyle de, bu alanlar "müşteri odaklı" bir yapıya dönüştürülmektedir.

Bu durumda da "müşteri memnuniyeti" edebiyatıyla öğretmen okulda "eğitim lideri", doktor "sağlık rehberi" gibi içi boşaltılmış sıfatlarla tanımlanırken aslında bu görevliler, devlet anlayışının değişmesiyle birlikte "müşterinin işini gören hizmetli" durumuna düşürülmekte ve görev yaptıkları alanlarda sözleri geçmez hale getirilmektedir.

Düşünebiliyor musunuz? Öğrenci ders çalışmak zorunda değil, devam etmeye zorlanamıyor, kurallara uyması için bir yaptırım da söz konusu değil. Hiçbir konuda sorumluluğu olmayan bir öğrenci, gelecekte nasıl bir vatandaş olur dersiniz? Kendisini her konuda yetkili görüp hiçbir konuda sorumluluk almayan bir kişi olmaz mı?

Demek istediğim; Fatma Nur öğretmenleri korumanın yolu okulları karakola çevirmek değildir. Çözüm; ders çalışmamanın, okula devam etmemenin ve kurallara uymamanın sorumluluğunu alarak bedelini ödemek zorunda kalan disiplinli bir eğitim sistemiyle gerçekleşecektir.

Gerisi hikâyedir.

09.03.2026
Nusret KEBAPÇI

 

BUGÜN İRAN, YA YARIN?

 

BUGÜN İRAN, YA YARIN?

Aslına bakarsanız yaşanan gelişmeler pek çok kişi tarafından tahmin edilebiliyordu. Haftalar öncesinden uçak gemileri İran'a doğru yola çıkarılmış, söylemlerde ise İran hemen her fırsatta tehdit edilmekteydi. Biliyorduk ki Büyük Ortadoğu Projesi (BOP) devam edecekti. Bunun için Irak ve Suriye'nin parçalanıp yok edilmesinden sonra ABD ve İsrail'in hedef tahtasında olan ve karşılarında kararlı durabilen tek ülke İran kalmıştı. Ayrıca desteklediği yapılarla bölgede ABD ve İsrail'in "at oynatmasına" en büyük engeldi.

Aslında İran dahil olmak üzere, bugüne kadar ABD-İsrail saldırısına uğrayan ülkelerdeki senaryo hep aynıydı: Düşman ilan edilen ülke şeytanlaştırılarak yalan ve uydurma bilgilerle sözde bir kamuoyu oluşturulur, sonrasında da kendince haklı bir zeminde olduğu iddia edilerek ilgili ülke işgal edilir.

Bu gerekçe; Afganistan'da Usame Bin Ladin'i aramak olabilirken, Irak'ta hiçbir şekilde kanıtlanamayan kimyasal silahlar, Suriye'de ise muhaliflere baskı yapılması olabiliyordu. Benzer bir durum Küba ve Venezuela için de geçerliydi. Yine uydurma bilgilerle Küba kuşatma altına alınırken, Venezuela'da ülke lideri alenen kaçırılmaya çalışılmadı mı?

İran'da da durum bundan farklı değildi. Nükleer silah yaptığına ilişkin en küçük bir delil olmamasına, hatta bir süre önce sözde İsrail tarafından nükleer tesislerin vurulduğu açıklanmasına rağmen, aynı gerekçe tekrar gündeme getirilerek İran hedef alındı. Üstelik İran'ın ABD için hiçbir koşulda somut bir tehdit oluşturmamasına rağmen...

Elbette yüreğimiz, İran halkının bu saldırganlık karşısında galip gelmesinden yana. Ancak dikkat ediyor musunuz; Irak dışındaki İslam ülkelerinin neredeyse tamamı ABD ve İsrail'in yanında yer alıyor. Neden? Çünkü bölgede ABD ve İsrail'in karşısında kararlı durabilen; Irak ve Suriye'nin parçalanıp yok edilmesinden sonra direnen tek ülke olarak İran kalmıştı. Bu nedenle hedefteydi. Diğerlerinin tamamı kaynaklarını emperyalizme sınırsızca açan ve varlıklarını tamamen ABD'ye bağlayan feodal krallıklardan oluşmaktadır. Durum böyle olunca, varlıklarını borçlu oldukları güce karşı çıkmaları da haliyle mümkün olmuyor.

Aslında böyle zamanlar, her ne kadar acı sonuçlar doğursa da gerek dünya ülkelerini, gerekse o ülkelerdeki siyasi partileri ve aynı zamanda ülkemiz aydınlarını tanımak için bir "mihenk taşı" özelliği taşımaktadır.

Düşünebiliyor musunuz; İran'da TUDEH emperyalist saldırıya karşı şiddetli tepki gösterip vatanı savunma çağrısı yaparken, İsrail'de bile Komünist Parti saldırıya karşı çok şiddetli tavır koyarken; bizde sosyal medyada parlatılan ve ekranların "vazgeçilmezi" sayılan birtakım kişiler, ABD ve İsrail'e en küçük bir eleştiri getirmezken, bölgeye "demokrasi geleceği" yanılsamasını yayarak toplumdaki anti-emperyalist duyguları köreltmeye çalışmaktadırlar. Sanki ABD; Afganistan'a, Irak'a, Suriye'ye, Vietnam'a veya Kore'ye demokrasi getirmiş gibi... Onlara göre İran'a da getirecekmiş! Aslında yaptıkları tamamen etki ajanlığıdır; ABD ve İsrail aparatlığıdır ama asla anti-emperyalistlik değil...

Şimdi gelelim meselenin can alıcı noktasına...

Sahi, İran'dan sonra sıra kimde? Artık alenen söylenmektedir ki hedef Türkiye'dir! Peki, ülkeyi yönettiklerini düşünenler bu tehlikenin farkında mı? Bence değiller. Normalde bir ülke emperyalizmin açık tehdidi altındayken; ulus devletini, milli kimliğini güçlendirerek ekonomisini bağımsız hale getirmesi gerekirken; ulus karşıtı politikalarla tam tersine davranarak üretmeyip ülkeyi yabancı ithal mallara muhtaç bırakmak; yolunu, köprüsünü, limanını, enerjisini, haberleşmesini, yer altı ve yer üstü tüm zenginliklerini bile emperyalist şirketlere adeta peşkeş çekmek; çok kimlikliliğe ve çok kültürlülüğe, dahası federatif bir yapıya kapı aralamak en hafif tanımla "aymazlık" değil de nedir?

Ayrıca bunun yanında uzunca bir süredir anayasa değişikliği gerekçesiyle Türk kimliğinin ulus kimlik olmaktan çıkarılıp Türk dilinin de ulusal dil olmaktan çıkarılarak her etnik kimliğe ayrı tanım ve dil hazırlığı yapılması; birilerinin dış güçlerle aynı amaca hizmet ettiğini göstermez mi? Özellikle de son günlerde laikliğe yönelik saldırılar günden güne artarken...

Ama bilinmeyen bir şey var: Bir topluluğu millet, yani ulus yapan en önemli iki özellikten biri yıllardır yok edilmeye çalışılan ulus bilinci iken; diğeri de ümmetten millete geçmemizi sağlayan laikliktir.

Çünkü laiklik, bağlılık duygusunu sadece "inanç dünyasından" alıp, üzerinde yaşadığımız toprağa ve millete yöneltmiştir. Ulus bilinci yokken can vermek sadece dini bir görev sayılırken; laik bir ulus olduğumuzda o toprak parçası uğruna ölünecek "Vatan" kimliği kazanmıştır. Laiklik, egemenliği göklerden yere indirmiş; halkı birilerinin "kulu" olmaktan çıkarıp, vatanın gerçek sahibi olan "hür vatandaşlar" yapmıştır.

Bilinmeli ki bir devlet ancak laikse egemenlik millete geçebiliyor. Yani ancak o zaman millet oluyorsunuz. Millet olduğunuzda egemenlik hakkını kullanarak meclis oluşturup kendi yasanızı yapıp, derneğinizi ve sendikanızı açabiliyorsunuz. Ve ancak "millet" olunduğunda üzerinde yaşadığınız toprak "vatan" haline geliyor; vatan olduğunda da ekonomik ve siyasi bağımsızlık, sınırları korumak ve emperyalizme karşı mücadele anlam kazanıyor.

Olaya tersinden bakarsak; laiklik ve ulus bilinci olmazsa zaten ümmetsiniz; ümmet olunca da üzerinde yaşadığınız toprak olsa olsa "arsa" olabiliyor. Öyle olunca da ekonomik ve siyasi bağımsızlık, emperyalizme karşı mücadele falan da haliyle hikâye oluyor.

Yani özetle; laiklik varsa "millet" yani ulus oluyorsunuz. Laiklik yoksa birilerinin Osmanlı tarzı "millet sistemi" de dediği çok kimlikli, çok dilli, tarikat ve cemaatlerin pençesinde etnik gruplardan oluşan bir "ümmet" haline geliyorsunuz.

Demek istediğim; emperyalizmin hedefindeki bir ülke olarak öncelikle laiklik ve ulus bilincini tekrar ayağa kaldırarak güçlendirmek; ümmetçi, çok kimlikli, çok dilli ve çok kültürlü, ulus devletimizi parçalayacak politikalardan vazgeçmek; ülkemizdeki ABD üslerini ve Kürecik radarını kapatarak bölge direncine destek olmak işin olmazsa olmazıdır.

Bazılarının bunu anlaması çok zor olabilir ama bilinmeli ki: İran düşerse, Türkiye de düşer.

02.03.2026

 Nusret KEBAPÇI

 

RAPORUN ŞİFRELERİ VE ULUS-DEVLETİN TASFİYESİ

 

RAPORUN ŞİFRELERİ VE ULUS-DEVLETİN TASFİYESİ

Bilindiği gibi, kamuoyunda merakla beklenen "Terörsüz Türkiye" konulu rapor açıklandı. Bu süreçte en dikkat çekici detay; komisyonda yer alan birkaç küçük parti hariç, neredeyse komisyonun tamamının raporu onaylamış olmasıdır. Bu tablo bize acı bir gerçeği fısıldıyor: Komisyonda Türk ulus-devletini kayıtsız şartsız savunan neredeyse hiçbir siyasi irade mevcut değil. Görünen o ki, komisyon üyelerinin büyük bir kısmı Türk ulus-devletinin tabutuna son çiviyi çakma konusunda örtük bir mutabakat sağlamış durumdalar.

Aslına bakarsanız, siyaseti yakından izleyenler için bu durum hiç de şaşırtıcı değil. Çünkü hayır oyu verenler de dâhil olmak üzere, komisyondaki partilerin hemen hiçbirinin ulus-devlet, ulusal kimlik veya ulusal ekonomi gibi bir önceliği bulunmuyor. Hemen hemen tamamı Avrupa Birliği eksenli bir siyaseti benimsemiş olup; bırakın Gümrük Birliği’nden çıkmayı, NATO’dan veya ABD’den bağımsız bir duruş sergileme iradesine bile sahip değiller. Böyle olunca da ülkece yaşadığımız olayları emperyalizmin bölge planlarından bağımsız düşünmek mümkün değildir. Eğer aksi yönde düşünüyorsanız, bilerek ya da bilmeyerek emperyalizmin Türk halkını "ikna ekibinde" yer alıyorsunuz demektir.

Süreci hatırlayalım: Bizler 1980’den bu yana ABD ve yerli unsurlarının Türkiye’ye dayattığı; etnik ve dinsel kimliklerden oluşan bir "parçalı Türkiye" modeline tanık oluyoruz. Özal döneminde de bu yol denenmiş ancak sistemin omurgasını oluşturan ordunun direnciyle karşılaşmıştı. Bu hedef birilerinin kursağında kaldı ve normal bir siyasi partiyle bu yapıyı yıkamayacaklarını anladılar. Bu iş ancak ulus-devlete, Türk ordusuna ve ulusal kimliğe mesafeli; tüm etnik ve dinsel yapıları eşitleyen "ümmetçi" bir siyasetle başarılabilirdi. İşte 2002’de bu düşünceyle iktidara getirilen yapı; önce Ergenekon ve Balyoz gibi operasyonlarla ordunun direncini kırdı, ardından "Türk" ve "Atatürk" isimlerini kamusal alandan silmeye başladı.

Bugün gelinen noktada, "Terörsüz Türkiye" söylemi altında; eşit temsil ve kardeşlik maskesiyle halk ikna edilmeye çalışılmaktadır. Oysa asıl hedef, Türk ulus-devletini etnik ve dini parçacıklara ayırarak son darbeyi vurmaktır. Zaten yıllar önce "Federasyon olmadan başkanlık, başkanlık olmadan federasyon altı kaval üstü şişhanedir" diyenler, bugün hazırlanan bu raporla o eksik parçayı tamamlamaktadır. Raporda "Türk Milleti" kavramı unutturulmaya çalışılırken; Türk, Kürt, Arap, Alevi ve Sünni gibi etnik-dinsel kimlik vurgularının ön plana çıkarılması, federasyona giden yolun taşlarını döşemekten başka bir şey değildir.

Bu parçalanma sürecinde ekonomi de bir sopa olarak kullanılıyor. Terör bitmezse ekonominin çökeceği söylenerek halk korkutulmaktadır. Oysa Türkiye ekonomisinin asıl çöküş nedeni terör değil; ulusal politikaların terk edilerek "beşli çete" yapılarına imtiyazlar tanınması, madenlerin yabancılara yağmalatılması, sanayiden tarıma, bankalardan limanlara kadar her stratejik kalenin yabancı sermayeye terk edilmesidir. Bu arada bilinmeli ki neoliberal politikalar, ulusu parçalamak için kullanılan birer silahtır. Halk tekrar birleşip kendi ekonomisinin dizginlerini eline alamasın diye ulusal kimlik hedef alınmaktadır.

İlginç bir kıyaslama yapalım: Bugün bizi parçalamaya çalışan ABD; içinde yüzlerce dil ve kimlik barındırmasına rağmen, herkesin İngilizce öğrenmesini şart koşarak, yasalar önünde tam eşitlik sağlayarak ve ekonomik refahı tüm eyaletlerine yayarak güçlü bir "ulus" olmayı başarmıştır. Onlar kendi uluslarını tahkim ederken, bizim gibi ülkelere "çok kimliklilik" ve "federasyon" dayatmaları tam bir emperyalist ikiyüzlülüktür. ABD’nin bölgede hedef aldığı dört ülkede (Türkiye, Irak, Suriye, İran) aynı etnik temelli terör örgütlerini kullanması bir tesadüf değildir.

Kurtuluş yolu bellidir: Savaş sadece silahla kazanılmaz; halkın devletine güvenmesi ve kimseye muhtaç olmamasıyla kazanılır. Bunun için tarım ve hayvancılık ivedilikle desteklenmeli, sanayi ham maddelerin bulunduğu bölgelere kaydırılmalı ve yabancılara satılan yol, köprü, liman, enerji, haberleşme gibi tüm stratejik tesisler derhal millileştirilmelidir.

Yani uzun sözün kısası; ya ulusal ekonomimizi güçlendirerek ulus-devletimize sahip çıkacağız ya da neoliberalizmin pençesinde ülkemizin parça parça edilişini izleyeceğiz.

Başka çare yok.

23.02.2026

Nusret KEBAPÇI

 

ULUS OLMAK YA DA OSMANLICILIK…

 

ULUS OLMAK YA DA OSMANLICILIK…

Son günlerde kabinedeki görev değişimlerini fırsat bilen bir kesim, hafızlık kavramı üzerinden akıllarınca Atatürk'e gönderme yapmaya ve Cumhuriyet'in kurucu değerlerini aşağılamaya yeltenmektedirler. Elbette niyetlerinin üzüm yemek olmadığını, asıl hedefin Atatürk ve Devrimleri olduğunu hepimiz biliyoruz. Ancak mesele sadece bu değil. Kendilerini Türk ulusunun bir parçası saymayan, daha doğrusu "Ben Türk ulusunun değil; ABD'nin, İngiliz'in ya da Batı'nın çıkarını savunuyorum" diyemedikleri için de gerçek kimliklerini gizleyerek kendilerini Osmanlıcı, Osmanlı torunu ya da İslamcı olarak tanımlayarak, hangi emperyalistin kuklası olduklarını gizlemeye çalışmaktadırlar. Ama bu ne kadar sürer, ne zaman ortaya çıkar bilmiyorum ama sonuçta bir gün mutlaka ortaya çıkacaktır.

İşte bu Türk ulus devletine, Türk kimliğine düşman olan emperyalist kuklaları, buldukları her fırsatta kendilerini Osmanlı torunu gibi sıfatlarla gizleyerek; Atatürk'e, Kurtuluş Savaşı kahramanlarına, Cumhuriyet'e ve ulusal değerlere saldırmaktadırlar.

Bu nedenle onlara yanıt vermek son derece önemli…

İsterseniz buna da Cumhuriyet'e karşı kullandıkları Hilafet ve İslam kardeşliğinden başlayalım…

Bilindiği gibi ulus-devlet ve Atatürk düşmanlığı yaparken sığındıkları ilk liman hilafet veya İslam Birliği oluyor. Oysa tarihte tüm Müslümanların kabul ettiği tek bir halifelik kurumu hiçbir zaman var olmamıştır. Osmanlı'da hilafet varken bile diğer Müslüman coğrafyaların kendi otoriteleri mevcuttu.

Bugün İslam kardeşliği diyenlere sormak gerekir: ABD ve Batı Afganistan'a çöktüğünde biz mazlum Afgan halkının mı yanındaydık yoksa işgalcinin mi? Libya parçalanırken durum farklı mıydı? Irak, kimyasal silah yalanıyla yerle bir edilirken, merkezi hükümetin uyarılarına rağmen bölgedeki gayrimeşru yapılarla petrol anlaşmaları yapıp BM'den ceza yiyen biz değil miydik? Daha yakın tarihte ABD başkanı, "İsrail'in iki bin yıldır başaramadığını Türkiye gerçekleştirdi" demedi mi? Suriye'nin kuzeyinde terör koridoru açılırken sergilenen tavırlar ortadayken, hâlâ hangi İslam kardeşliğinden bahsediliyor?

Gelelim Osmanlıcılık meselesine… Öncelikle şunu belirtelim: Osmanlı bir imparatorluk yapısıydı; çok hukuklu, çok kültürlü ve çok milliyetliydi. Devletin adı Devlet-i Aliyye… Üstelik ekonomik bağımsızlığı da tartışmalıydı; bir merkez bankası olmadığı gibi, para basma yetkisi bile İngiliz-Fransız ortaklığı olan Bank-ı Osmanî-i Şahane'nin elindeydi. Daha da vahimi, Düyun-ı Umumiye aracılığıyla devletin temel gelirlerine el konulmuş, maliye yabancıların denetimine girmişti. Fransız sermayeli Reji İdaresi ise köylümüzün ürettiği tütünden tuzuna kadar her şeye ipotek koymuş, hatta kendi topraklarımızda "kolcu" adı verilen silahlı adamlarıyla halka kan kusturmuştu.

Doğrusunu isterseniz Osmanlı, yatırımı Balkanlar'a yapar; Anadolu'yu ise sadece vergi ve asker deposu olarak görürdü. Madenlerden sanata, bankerlikten sanayiye kadar hemen her şey yabancıların elindeydi. İmparatorluk, Balkan Savaşları ve ardından gelen Birinci Dünya Savaşı ile dağılma sürecine girince Halife sıfatıyla Müslüman ülkelerine "Cihad-ı Ekber" çağrısı da yapmış, ancak ne yazık ki beklediği sonucu alamamış ve Mondros ile ordusunu dağıtıp Sevr ile işgali kabullenmiştir.

Acı olan şudur ki; bugünün Osmanlıcılarının fikir babaları, o gün işgalciye tek kurşun atmadıkları gibi, Samsun'a çıkan Mustafa Kemal'in Kurtuluş Savaşı'nı engellemek için de ellerinden geleni yaptılar. Bunların bugünkü temsilcileri de "Keşke Yunan galip gelseydi" diyecek kadar gözü dönmüş, fesli bir şahsın müridi olmaktan öteye gidememişlerdir. Milli Mücadele döneminde de zaten İngiliz gemilerine binip kaçanlarla aynı zihniyeti paylaşanların, bugün vatan ve millet sevgisinden bahsetmesi sadece komedidir.

Hiç merak ediyor musunuz?

Bugün ABD emperyalizmi ve Batı, hedef aldığı ülkelerde neden laik ulus-devletleri tasfiye edip siyasal İslamcı yapıları öne çıkarmakta? Çünkü ulus-devlet, ekonomik ve siyasi egemenliğin ulusta olduğu, yetkinin parlamentoda toplandığı bir sistemdir. Fabrikasından madenine, bankasından toprağına kadar her değer ulusal çıkar için kullanılır. Siyasal İslam ise egemenliğin tek kişide toplandığı ve ekonomik iradenin emperyalizme teslim edildiği bir modeldir. Nitekim bunların akıl hocaları, "ABD gelsin, hilafeti bize versin; bizi sömürecekse de sömürsün, babasının hayrına yapacak değil ya" diyebilecek kadar bağımsızlık onurundan yoksun bir zihniyete sahiptir.

Şunu iyi anlamalıyız: Bir ülkenin bayrağının dalgalanması, o ülkenin tam bağımsız olduğu anlamına gelmez. Eğer merkez bankanızın anahtarı küresel finans merkezlerinin elindeyse, sanayiniz montajdan ibaretse ve tarımınız dış tohumlara mahkûm edilmişse; siyasi kararlarınız da kaçınılmaz olarak o borç verenlerin ipoteği altına girer. Osmanlı'nın son döneminde Düyun-ı Umumiye ve Reji ile yaşadığımız zillet, bugün modern yöntemlerle ve tek taraflı dayatılan Gümrük Birliği gibi ekonomik prangalarla tekrar önümüze konulmaktadır. Ulus-devlet bu prangaları kırma iradesidir; siyasal İslamcılık ise bu bağımlılığı kader diye yutturma çabasıdır.

Demek istediğim, ulusal çıkarlarınızı koruyan bir devletiniz yoksa fabrikalarınız, madenleriniz ve bankalarınız elden gider. Sonunda, işletmesi ve denetimi yabancılara ait olan yol ve köprülerden geçmek zorunda kalırsınız. Aslında tablo çok net: Kendilerine Osmanlıcı diyenlerin, aynı tarihsel dönemde olduğu gibi bugün de ekonomik ve siyasi bağımsızlık gibi bir dertlerinin olmaması; ulusal birlikteliği korumak gibi bir kaygı taşımamaları da asla tesadüf değil...

Üstelik dün Sevr'e boyun eğen zihniyetle, bugün ulus-devletin kazanımlarını emperyalist odaklara peşkeş çeken zihniyet ne yazık ki aynı kaynaktan beslenmektedir.

16.02.2026
Nusret KEBAPÇI

 

TÜRK SORUNU…

 

TÜRK SORUNU…

Belki ilk bakışta, "Acaba yanlış mı yazıldı?" bu başlık "Yıllardır söylenegelen o malum 'Kürt Sorunu' olmayacak mıydı?" diyebilirsiniz. Ama hayır. Ne yanlışlıkla yazıldı ne de bu başlıkla farklı bir anlam ifade edilmekte. İsterseniz konuyu biraz farklı bir açıdan ele alalım ki mesele gerçek anlamda açıklığa kavuşabilsin.

Şöyle bir düşünün... Yıllardır hemen her ortamda bir "sorun" olduğu konusunda propaganda yapanlar; devletin en üst kademelerine gelebilmekte, mülk edinebilmekte hatta mecliste temsil edilebilmekte ve bu konularla ilgili olarak hiçbir engelle karşılaşmamaktadırlar. Öyle ki bakanlık, müsteşarlık, genel müdürlük hatta ordu komutanlığı gibi en kritik görevlere geldikleri halde bu göreve gelenlerle ilgili kimsenin dinsel veya etnik kimliğinin sorgulanmaması sanıyorum herkesin malumudur.

Çünkü 1923’te kurulan Cumhuriyetle biz bir ulus-devlet olduk. Ulus-devlette, alt kimliklerden bağımsız olarak belirlenen "ulusal kimlik" esas olmaktadır. Böyle olunca da ülkenin her ferdi, etnik kökeni dini kimliği ne olursa olsun, Cumhuriyetin eşit yurttaşıdır. Demek istediğim: Bu ülkede yaşayan hiç kimsenin, ulus-devletin bir bileşeni olan Kürtlerle hiçbir sorunu yoktur. Yoktur ama birilerinin Türk ulus-devletiyle ve "Türk" ulusal kimliğiyle sorunu olduğu hiçbir kuşkuya yer bırakılmayacak kadar açıktır!

Şöyle bir düşünün: Sizce yıllar öncesinde ülkemiz açısından hedeflediğimiz; güçlü bir tarım ülkesi olmak yanında sanayide, ticarette, bankacılıkta, madencilikte dünyanın en ileri ülkeleri olmak gibi hedeflerimizin ortadan kaldırılıp; ülkede tarım, hayvancılık, sanayi ve madenciliğin hatta eskiden yapılan köprü ve otoyolların bile yabancı şirketlere haraç mezat teslim edilmesiyle; yıllardır yapılmaya çalışılan ve şimdi ancak "terörsüz Türkiye" ile bir fırsat yakaladıklarını düşündükleri anayasa değişikliği arasında bir ilişki var mı? Olmaz mı, alası var.

Çünkü emperyalizm sömürge durumuna getirdiği ülkenin tekrar birleşik bir ulus olup ekonomisini ayağa kaldırıp kendi pazarı üzerinde egemen olmasını istemez. Zaten olayları değerlendirirken ülkesinde çok kimlikliliği, çok dilliliği savunan siyasi anlayışın ekonomik olarak da ülkesini küresel sermayeye teslim etmek istediği artık görülmek zorundadır. Hatta bu konuda şöyle bir tespit yapsak sanıyorum yanlış olmaz; aslında bunu sadece ülkeyi yönetenler için değil her türden muhalefet için de söylemek mümkün: Ülkesinin ekonomisini yabancı sermayeye teslim etmeyi hedef koyup, devletin küçültülmesini isteyen her türden anlayış, siyasette de sözde demokrasi adına etnik ve dinsel kimlikciliği, yani çok dilli ve kültürlü bir yapıyı savunmak zorundadır. Bu iki kere iki dörttür.

İşte yıllardır Anayasa'nın ilk dört maddesiyle birlikte, 42. ve 66. maddeleri kaldırmak isteyenlerin tamamının ekonominin küresel sermayeye teslim edilmesini savunan neoliberal ekonomik sistemden yana olmaları tesadüf olmadığı gibi; aynı anlayışın Türk ulus-devletinin temel ilkelerini hedef alarak akıllarınca federatif sistemi dayatmış olmaları da asla rastlantıyla açıklanamaz.

Bu yüzden "Türk Devleti" kavramına karşı çıkıp "Türkiyeli" tabirini pazarlayanlar; aslında 100 yıl önce tarihin çöp sepetine attığımız Osmanlı tipi "millet sistemi" özlemini modern kelimelerle ambalajlamaktadırlar. Bugün “Anayasal Vatandaşlık” adı altında etnik ve dini kimliklere kapı aralamak da, birey temelli hakları sonlandırıp etnik temelli paralel yapılar oluşturmak anlamına gelmez mi? Buna bir de "ana dilde eğitim" ve "ana dilde kamu hizmeti" alınmasını da eklediğinizde sonuç ne olur bence düşünülmesi gerekiyor...

Bakın, bugün dünyanın gelişmiş ülkeleri dediğimiz ve üstünde pek çok etnik ve dinsel kimlikten insanların yaşadığı Almanya, Fransa, İtalya ve Yunanistan gibi ülkeler tek resmi dil, yani tek ulus sistemini uygularken; "demokrasi havarisi" kesilen ABD'sinde bile 300'e yakın etnik kimlik olmasına rağmen, birliği sağlayan tek bir resmi dil (fiilen İngilizce) ve ortak bir ulusal kimlik vardır. Samuel Huntington gibi düşünürlerin "Eğer dil birliğimiz bozulursa biz kim olacağız?" diyerek uyardığı o parçalanma korkusu, bugün Türkiye üzerinde bir "hak" gibi pazarlanmaktadır. Keza devasa coğrafyalara sahip Rusya ve Çin gibi ülkeler bile yerel dillere kültürel alan açsalar da, devletin bekası ve siyasi birlik için merkezi dilden asla taviz vermemektedirler. Çünkü biliyorlar ki; okul öncesinden üniversiteye kadar farklı dillerin eğitim sistemine girmesi, buna ana dilde kamu hizmeti de eklendiğinde en fazla bir kuşak sonra insanların birbirleriyle ancak tercüman aracılığıyla iletişim kurabildiği bir duruma yol açacaktır. Bu da en basit tanımla dil birliği yok edilerek, ulusun parçalanması anlamına gelmektedir.

Doğrusunu isterseniz, dünyada iki temel devlet sistemi vardır ve her ikisinin de tanımı evrenseldir. Bunlardan birincisi; her türden etnik kimlikçiliğin bir potada eriyerek üst kimlikte birleştiği sarsılmaz bir ulus-devlet yapısı olan Ergime Potası (Melting Pot). İkincisi ise herkesin kendi kimliği ve diliyle var olduğu, emperyalizmin "parçala ve yönet" taktiğine en uygun zemin olan federe devlet; yani bir anlamda da emperyalizm tarafından dayatılan Osmanlı Millet Sistemi olan Mozaik Yapı’dır. Sizce bunlardan hangisi emperyalizm tarafından daha kolay yutulur? Değilse küresel sermayenin sözde demokrasi adına "çok kültürlülük" maskesiyle sunduğu yapının bir "parçalanma tuzağı" olduğunu anladığınızda, umarım hiçbir şey için geç kalınmaz.

09.02.2026

Nusret KEBAPÇI

ULUS DEVLETİN SAHİBİ YOK…

 

ULUS DEVLETİN SAHİBİ YOK…

"Ulus bilincini kaybeden toplumlar, pazar haline gelmeye mahkûmdur."

Belki bu başlığı görünce kendinizi "gerçek milliyetçi", "Atatürkçü" veya "ulusalcı" olarak tanımlayıp; "Biz varız, elimizden geldiği kadar mücadele ederek ülkemize sahip çıkarız" dediğinizi duyar gibi oluyorum. Bu konudaki samimiyetinizden ve vatanseverliğinizden hiçbir kuşkum yok.

Ancak benim asıl vurgulamak istediğim nokta şudur: Aralarında yurtsever insanlar bulunsa da, şu an mecliste bulunan partilerin neredeyse tamamı, adeta söz birliği etmişçesine bir sürece hizmet etmektedir. Bu süreç, gerçek amacı Büyük Ortadoğu Projesi’ni (BOP) gerçekleştirmek olan, Türkiye’yi etnik ve dinsel kimlikçiklere bölme stratejisidir. 100 yılı aşkın bir cumhuriyet deneyiminden geçmiş bir ulus için bu tablo son derece üzücüdür.

Özellikle Cumhuriyetin kurulmasında başrol oynamış ve ulus devletin kurucusu olan bir partinin; kendisini "milliyetçi" veya "İslamcı" gören diğer partileri bile sollayarak bu konuyu kendince bir bayrak yarışına dönüştürmüş olması, akılla mantıkla açıklanabilecek bir durum değildir. Bu durum olsa olsa, "ABD’ye hizmet anlamında en iyi ben yapabilirim" yarışında diğerlerinden geri kalmama çabasıdır ki ülkemiz açısından durum tüm yönleriyle düşündürücüdür.

"Çözüm" Adı Altında Ne İsteniyor?

Gelin, yapılmak isteneni enine boyuna tartışalım ki tehlike net anlaşılsın. Bu sözde çözüm süreci için dayatılanlar aslında çok net: Önce "Türk" değil, "Türkiyelilik" adı altında coğrafi bir tanımla çok kimlikliliğin yolunu açmaya çalıştılar. Bu konuda tepki gelince strateji değiştirip "Ulus devlet sorunları çözmüyor" demeye başladılar. Şimdi ise vatandaşlık tanımının "eşit" ya da "nötr" bir vatandaşlık olarak değiştirilmesini talep ediyorlar. Hemen ardından anadilde eğitim ve Kürtçenin ikinci bir resmi dil olarak kabul edilmesi istenmekte; yerel yönetimlerin güçlendirilmesi kılıfı altında özerk bölgelerin, yani federasyonun yolları zorlanmaktadır. Ulus devletin temel taşları, sözde tartışmalarla birer birer yıkılmaya çalışılmaktadır.

Bireyden Aşirete: Kimlikçilik Tuzağı

Sosyal medyada ve iktidar kanadında çokça dillendirilen bu söylemler kafanızı karıştırmış olabilir. Ancak şunu bilmelisiniz: Mevcut anayasamız; etnik kökeni, dini veya mezhebi ne olursa olsun hemen herkesi "Türk Milleti" üst kimliği altında "birey" olarak kabul etmektedir. Yani bu ülkede yaşayan herkes, Türk milletinin eşit ve şerefli bir yurttaşıdır. Bugün "eşit yurttaşlık" ile kastedilen ise birey hakları olmayıp, etnik ve dini grupların kendi kimlikleriyle tanınmasıdır. Anayasa değişikliğiyle "Türk Milleti" olmaktan çıkarıldığımızda, herkes bu etnik ve dini kimliklerden birini üstlenmek durumunda kalacaktır.

Böyle bir durumda, dilde ve duyguda birbirini hiç anlamayan, fiilen birbirinden kopmuş "paralel yapılar" ortaya çıkacaktır. Peki, dilleri ve duyguları paramparça edilmiş bu yapılar; ülke ciddi bir saldırı veya işgal tehdidi altına girdiğinde ortak bir tavır geliştirebilir mi? Tüm halkı ortak bir düşmana karşı seferber etmek söz konusu olabilir mi? Bence böyle bir durum asla söz konusu değildir. İşte "demokrasi" adı altında parçalanmak tam da budur.

Ekonomi ve Bağımsızlık

Bu tehlikeli sürece destek veren partilerin aynı ekonomik anlayışla ortak noktalarının olması kesinlikle tesadüf değildir. Bu partilerin hiçbiri Gümrük Birliği'nin prangalarından kurtulmayı, gerçek anlamda bir sanayileşmeyi veya tam bağımsız kalkınmayı hedeflemiyor. Hiçbirinde devletin üretmesi, yabancılara peşkeş çekilen stratejik kuruluşların tekrar millileştirilmesi ya da haberleşme, enerji, çelik ve tarımın bağımsızlıkçı bir anlayışla desteklenmesi söz konusu değil.

Asıl mesele şudur: Emperyalizm, pazarını ele geçirdiği bir ülkede ulusal bilince sahip birleşik bir güç istemez. Bunun için ulus kimliğinin ortadan kaldırılarak toplumun ulus öncesi etnik ve dini kimliklere ayrıştırılması büyük önem arz etmektedir. Türk ulusal yapısını çözmeyi amaçlayan hiçbir siyasi partinin, kimlikçilik dışında ekonomide bağımsızlık veya üretim odaklı bir düşüncesini gördünüz mü? Elbette göremezsiniz.

Ekonomisini emperyalizme teslim eden, ulusal birliğini de onun için parçalar. Olay budur.

Bilmem anlatabildim mi?

02-02-2026

Nusret KEBAPÇI

 

BAYRAK SADECE DİREKTEN Mİ İNER?

 

BAYRAK SADECE DİREKTEN Mİ İNER?

Kısa bir süre önce, DEM Parti’nin Nusaybin’de gerçekleştirdiği grup toplantısının ardından yaşananlar, toplumda büyük bir infiale ve haklı bir tepkiye yol açtı. Sınır hattında dalgalanan Türk bayrağının bazı kişilerce indirilmeye çalışılması, sadece bir asayiş olayı değil; doğrudan milletin onuruna kasteden bir eylemdir.

Çünkü bayrak, bir ulusun en kutsal sembolüdür; milletin şerefi ve namusu demektir. Ona karşı yapılacak her türlü eylem, ulusal devlete olduğu kadar doğrudan millete de yapılmış bir hakarettir. Bu kutsala el uzatan her kim olursa olsun, bu ulusun hasmı kabul edilir. Doğrusu da budur ve karşılığı da ona göre verilir.

İşin daha acı yanı ise şudur: Bu eylemi gerçekleştirenlerin, Türkiye Cumhuriyeti’nin sunduğu her türlü imkân ve haktan yararlanan, aynı zamanda bu devlete karşı ödevlerini yerine getirmekle yükümlü olan "vatandaşlık" kimliğini taşıyan kişiler olmasıdır.

Unutulmamalıdır ki bizler; İzmir’in işgalden kurtarıldığı gün, mağlup düşmanın bayrağını bile "Bir milletin şerefidir, yere serilemez" diyerek yerden kaldırtan bir liderin, Mustafa Kemal Atatürk’ün ülkesinde yaşıyoruz. Kendi ülkesinde, kendi bayrağına bu saygısızlığın yapılması, en hafif tabiriyle emperyalist işbirlikçiliğidir. Bunun başka bir siyasi düşünceyle veya bahaneyle açıklanması mümkün değildir.

Meselenin Diğer Yüzü: Görünmeyen İşgal

Bu olay, medyanın ve halkın gözü önünde gerçekleştiği için büyük ses getirdi. Ancak gelin bu bayrak meselesine bir de başka bir pencereden bakalım. Ne dersiniz?

Bilinmelidir ki bayrak; kırmızı zemin üzerine beyaz ay yıldızıyla ulus devletimizin sembolüdür ama asıl anlamı devletin egemenliğini ifade etmesidir. Peki, nedir bu sözü edilen egemenlik?

Çok kısa özetleyeyim: Egemenlik, devletin sadece karada, havada ve denizde sınırlarını koruması değildir. Aynı zamanda kendi topraklarında; sanayide, tarımda, ticarette, enerjide, haberleşmede, yer altı ve yer üstü zenginliklerinde, bankacılıkta da söz sahibi olması demektir.

Şimdi bir an için düşünün, hatta biraz hayal gücünüzü zorlayalım: Bir zamanlar yukarıda saydığım tüm bu alanlarda –sanayiden bankacılığa kadar– her kurumun önünde bayrağımızın gururla dalgalandığı o günleri hatırlayın.

Bir de bugünü düşünün... Yabancı talanına açılan, adeta "peşkeş çekilen" madenleri, bankaları, sanayi kuruluşlarını ve yabancılara satılan her bir toprak parçasını gözünüzün önüne getirin. Hayal edin; o alanları satın alan yabancı güçlerin, kendi bayraklarını o madenlere, o bankalara, o tarlalara diktiğini farz edin. Nasıl bir manzara ortaya çıkardı?

Belki o zaman, bugün farkında olmadığımız o sessiz ve derin "ekonomik işgalin" ne menem bir şey olduğu daha iyi anlaşılabilir. Ne yazık ki bunun kavranabilmesi için güçlü bir ulus bilinci gerekiyor. Ancak yirmi yılı aşkın süredir bu bilinç toplum hafızasından sistematik olarak silindiği için, bu acı tablo herkes tarafından görülemiyor.

Bu yüzden; gözümüze sokulan direkteki bayrağın indirilmesini çok net görebiliyoruz da; sanayide, tarımda, madenlerimizde ve bankacılıkta "indirilen bayrağı" fark edemiyoruz. Dolayısıyla, o mevzilere dikilen görünmez emperyalist bayraklar da dikkatimizden kaçıyor.

Bunun için bilinmelidir ki; Bayrak asla sadece siyasi bir sembol değil; aynı zamanda ekonomimizdeki egemenliğimizin de sembolüdür.

27.01.2026

Nusret KEBAPÇI